Angst

by S
(Friesland)

Voordat ik wist dat ik zwanger was, voelde ik me al wat anders dan normaal.
Ik was langs de huisarts geweest die me vertelde dat ik last van een spastische darm had.
Dat betekende dat ik een eetschema kreeg en vezelzakjes voor mijn darmen.
Maar... niets hielp en ik liep nog steeds krom van de buikpijn.
Een vriendin van me vroeg of het niet een goed idee was om een zwangerschapstest te doen.
Ik verklaarde haar voor gek, want ik zat tenslotte gewoon aan de anticonceptie.
Op aandringen van haar heb ik toch maar even 2 testjes gehaald.
Een paar dagen later vond ik de testen weer in mijn tas.
Ik deed er 's avonds 1 en na een paar seconden een dikke vette streep.
Ik kon het niet geloven en ik was er helemaal van af.
Mijn leven zou zo veranderen... Er ging van alles door mijn hoofd...
Ik zou moeten verhuizen, minimaal 3 maanden school en stage missen, zou ik wel een contractverlenging krijgen op mijn werk, voor mijn hele leven verantwoordelijk zijn voor mijn kindje, wil ik dit eigenlijk allemaal wel?
De dag er na ging ik naar mijn huisarts om te vertellen dat ik zwanger was en niet goed wist wat ik wilde en ook niet wist hoe lang ik al zwanger was.
Hij stuurde me door voor een echo in het ziekenhuis.
Al snel bleek dat ik nog maar kort zwanger was, dus ik moest een inwendige echo.
Daarop was een embryo te zien van 6 weken en 3 dagen.
Het vruchtzakje zat op de goede plaats.
En waar ik helemaal blij van werd was het zien van een kloppend hartje!
Na dit allemaal gezien te hebben, was mijn keuze niet moeilijk meer.
Ik ging het hoe dan ook houden en abortus was geen optie meer voor mij.
Mijn vriend voelde zich nogal gepasseerd door mijn keuze.
Hij wilde het eigenlijk niet en kon er niet goed aan wennen.
Dit bracht veel stress met zich mee, ook omdat hij door zijn werk bijna niet thuis is.
Na een week heb ik de verloskundige gebeld en een afspraak gemaakt voor mijn termijnecho.
Dit was op een avond en ik zou dan 10 weken en 3 dagen zijn.
De 4 weken duurden voor mijn gevoel zó lang.
Mijn zwangerschapskwaaltjes werden steeds erger.
Ik was zo moe, hele pijnlijke borsten, ik kreeg een buikje door mijn darmen en kon het amper meer stilhouden.
Ik was totaal niet misselijk geweest, maar mijn hele familie is dat nooit geweest dus ik maakte me geen zorgen.
Ook had ik geen buikpijn meer gehad dus dat was voor mij ook al een geruststelling.
Mijn moeder wilde wel met mij mee naar de 10 weken echo.
Ze had er zo'n zin in om haar eerste kleinkind te bewonderen..
Ze kon ook niet wachten net als mij.
De dag van de echo duurde een eeuwigheid.
Ik was die dag vrij, dus ik zat constant op de klok te kijken.
's Avonds om 8 uur was het dan eindelijk zover.
Eerst hadden we een gesprekje en vervolgens mocht ik gaan liggen op het bed.
Ik keek mijn moeder zenuwachtig aan en ze moest lachen.
Op het moment dat mijn buik te zien was op de echo, wist ik eigenlijk al direct dat het niet goed zat.
Het kleintje op de echo was even groot als de vorige echo en ik wist dat het met 10 weken al een mini mensje moest zijn.
We waren alle drie stil... Tot ze zei: Ik heb geen goed nieuws.
Ik wist genoeg, zij ging mij vertellen dat mijn kindje niet meer leefde.
Na het opmeten, bleek dat het maar 7 weken en 3 dagen oud is geworden en dus al 3 weken overleden was.
Ineens was alles waar ik de laatste weken aan dacht en over fantaseerde voorbij, als een klap in mijn gezicht.
Ik begon te huilen en ik was ontroostbaar.
Na een moeilijk gesprekje verlieten wij de praktijk.
Eenmaal thuis belde ik mijn vriend op, die wist niet wat ie hoorde.
Ondanks dat hij niet blij was met mijn zwangerschap, vond hij het wel erg voor mij dat ik dit moest meemaken nu.
Ik heb de vrienden en familie die wisten dat ik zwanger was, verteld dat ik dat nu niet meer was.
Iedereen vroeg zich af hoe dat kon, dat ik dat niet gemerkt heb.
Dit komt dus omdat mijn kindje (nu nog steeds) in mijn buik zat en ik dus geen miskraam heb ervaren.
Ik heb heel veel steun van deze mensen en ik ben heel erg blij dat ik toch verteld had dat ik zwanger was in het eerste trimester.
Deze nacht heb ik niet goed kunnen slapen, zodra ik er weer over na dacht barstte ik in huilen uit.
Ik zag steeds voor me hoe goed de vorige echo er uit zag en hoe slecht de laatste echo er uit zag.
Ik ben huilend toch in slaap gevallen en de volgende dag nog steeds overstuur.
Ik was natuurlijk alleen thuis dus ik had geen afleiding en ik kon er op dat moment niet over praten.
Omdat mensen wisten wat ik aan het doorstaan was, kreeg ik veel berichten over hoe het met mij ging en dit deed me goed.
Deze dag werd ik gebeld door de verloskundige die mij uit ging leggen hoe het nu verder moet.
Ik heb dus 3 keuzes...
Of ik wacht het af en laat mijn lichaam zijn werk doen, wat nog wel een paar weken kan gaan duren.
Of ik krijg pillen die ik vaginaal moet inbrengen die het opwekken.
Of ik moet een curettage, dit laatste wil ik dus echt niet!
De titel van mijn verhaal is angst..
Dit komt omdat ik gewoon zo bang ben voor het afwachten.
Hoe zal dat voelen, zo'n miskraam? Ik heb nog nooit een erge menstruatiepijn gehad in mijn leven.
Ik draag nu elke dag maandverband, wat ik niet gewend ben, en straks gebeurt het ineens tijdens boodschappen doen...
Zou ik het wel makkelijk kunnen verwerken?
Zou ik niet bij de volgende zwangerschap veel te bang zijn dat het weer mis zal zijn?
Dat is dus zo'n beetje wat mij de laatste dagen bezig houdt....
Ondanks dat mijn kleine wondertje niet gewenst was, was het wel heel erg welkom geweest :'(

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.