Als de tijd net geen wonden heelt...

En dan ben je plots niet meer zwanger...
Niet omdat je na negen lange maanden eindelijk jouw kleintje eindelijk in jouw armen houdt. Neen, een kindje komt er niet. Dit kindje komt er niet.

Het is nog vroeg wanneer ik de kamer binnen ga. In stilte zie ik de verpleegster even op de documenten gluren om dan 'subtiel' het wiegje uit de kamer te rollen. Ik zal het immers niet nodig hebben. Na urenlang het geluid aan te horen van bezoekers die de ouders proficiat wensen en het gehuil van pasgeboren baby's, komen ze mij eindelijk halen.

Een kwartiertje. Niet meer dan dat. Een spuitje, een maskertje op en een kwartierje later was ons kindje weg. Neen, dit kindje krijgen wij niet. Wat wij hebben is een doosje ergens in een hoekje in de kast. Een doosje vol herinneringen: de foto's van de echo's, een eerste paar zelfgebree├źn sokjes van oma, een half ingevuld zwangerschapsdagboek, een lijstje met onze favoriete namen.

Ze zeiden dat het beter zou gaan. Dat het verdriet wel zou slijten. Maar ze waren mis. Het doet net elke dag meer en meer pijn.

Ja, ik kan zwanger geraken. Ja, dat is goed nieuws. Maar wie voelt zich nu mama zonder een kindje in haar armen? Wie telt er de dagen tot er terug twee strepen staan? En wie gaat mij nog eens durven zeggen dat ik me geen zorgen moet maken? Zoals dat vorige keer ook niet moest, zeker...

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.