Afscheid van een droom

by K
(Belgie)

Op 12 oktober, in Barcelona ontdekten we dat we zwanger waren. Groot geluk, mijn vriend heeft me dezelfde dag nog ten huwelijk gevraagd.
We waren voorzichtig, maar soms durfden we luidop te dromen, soms zochten we naar namen en zelfs naar kleertjes.
Op 7 weken gingen we voor de eerste echo, nog geen hartslag te horen. De gynaecoloog dacht wel iets waar te nemen. Het vruchtje was wat kleiner dan verwacht, maar dat kon ook liggen aan mijn lange cyclussen of een slechte telling...
We waren teleurgesteld, maar hadden hoop. Ik bleef misselijk, mijn borsten en buik groeiden ... We genoten samen verder.
Maandag gingen we terug, vol hoop en erg benieuwd. Al snel bleek dat we onze hoop moesten opbergen. Meer dan 10 weken telden we, maar het vruchtje was veel kleiner.
De dokter gaf me pillen mee om een miskraam op te wekken. Ik wacht nu... Ik ben nog steeds misselijk en de miskraam komt niet op gang.
We hebben dit niet verdiend en mijn hoofd zit vol met vragen die nooit beantwoord zullen worden. Ik ben nu 35,5 jaar oud en mijn klok tikt verder.
Ik weet het allemaal niet nu, ik kan ook nog geen afscheid nemen omdat mijn lichaam voorlopig niet reageert op die pillen. Mijn lichaam is nog zwanger, mijn hoofd niet meer...
Het doet ons meer pijn dan verwacht, gelukkig heb ik de liefste man ter wereld...
Ik zit nu thuis te wachten op de bloedingen die dan echt het einde van deze droom zullen betekenen...

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.