Achtbaan van emoties

by Marije
(Noord-Holland)

Nu lig ik hier, op mijn buik, in bed, verhalen van anderen te lezen die hun kindje zijn verloren. Mijn borsten doen nog zeer, tranen branden en de zwangerschapshormonen gieren nog door mijn lijf van mijn eerste zwangerschap. Hoe kan ik me nu zo zwanger voelen als mijn kindje in mijn buik niet meer leeft?? "Waarom ik, waarom wij", spookt er door mijn hoofd. Tja,..... waarom wij eigenlijk niet...... een ander gun je dit ook niet.

Op de eerste echo, met negen weken, zag ik het al meteen......geen hartje. Mijn tranen vloeiden rijkelijk en ongecontroleerd. "Wacht het maar een paar weken af, of het vanzelf komt...."

Nadat we familie en vrienden deelgenoot hebben gemaakt van ons verdriet, komen ook verhalen van anderen naar boven. Het gebeurt inderdaad vaker dan je denkt. Een hoop mensen houden het blijkbaar voor zich, wat ik jammer vind. Ik heb er heeeeeel veel steun aan om mijn verdriet te kunnen delen, te kunnen janken en boos te zijn. En tot mijn verbazing is iedereen super begripvol.

Dezelfde nacht nog word ik wakker. "Afwachten"?? Bekijk het maar! Ik word depressief van die zwangerschapshormonen, ik kan dit beter verwerken zonder al die hormonen. En hoezo zou ik afwachten als blijkt dat het kindje al een paar weken niet meer leeft? Dan had het wel eerder gekomen waarschijnlijk. Nee die kleine dreumes zit daar nog wel lekker lijkt het.

De gynacoloog gaf 2 opties, pillen of curettage. Bij de pillen 90% kans dat het in een keer wordt uitgedreven. Mijn antwoord, nee dank u want ik zit nu ook al bij de 10% dat het misgaat. Negatief gedacht misschien, maar wat betreft dit rot gevoel, ga ik liever voor zekerheid.

Vanmiddag is het al zover, het kindje wordt weggehaald. "Gelukkig" kon ik snel terecht....Hoewel ik het aan de ene kant fijn vind, zie ik er ook erg tegenop. Afscheid nemen van onze hoop, het zwangere gevoel en het uitzicht op een nieuw leven eind maart. Dan is het echt voorbij.

Ik hoop dat ik de juiste keuze heb gemaakt, gevoelsmatig past deze methode het beste bij mij en staan mijn man en ik er volledig achter. Maar wat een gigantisch verdriet..... Dit gevoel kenden we nog niet, gelukkig maar. Je wenst dit niemand toe.

Ik hou er altijd van om bij nare gebeurtenissen wel te kijken wat het dan wel voor positiefs brengt. Misschien een rare gewoonte, maar ik kan niet te lang zwelgen in medelijden met mezelf. Het positieve is dat mijn man en ik nog dichter bij elkaar staan dan voorheen, wat hou ik intens veel van hem. Fijn om samen ook verdriet te kunnen delen. En onze omgeving, we zijn zo goed opgevangen, door iedereen, wat onze band met familie en vrienden alleen maar heeft versterkt.

Op naar een volgende zwangerschap...... "Die gaat vast goed" Zegt iedereen om je heen opbeurend. Jaja, eerst zien, dan geloven. Mocht het ooit nog zo zijn, wordt die zwangerschap niet zo onbezorgd als deze was in het begin.....

Terwijl ik dit schrijf, ben ik voor het eerst in deze zwangerschap heel misselijk. Ik ga die misselijkheid en die vreselijke moeheid enorm missen.....

Fijn om dit te kunnen delen..... het wordt een rotdag

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.