3 lieve kindjes voor altijd in mijn hart...

by Brenda
(Belgie)

Hoi,

Ik ben Brenda, 26 jaar, ben bijna 5 jaar getrouwd.
Net voor we trouwden besloten we om voor kindjes te gaan, dus gestopt met de pil. Na 2 jaar bezig zijn nog altijd geen geluk, een aantal gynaecologen geprobeerd tot ik bij iemand terecht kwam die me wilde helpen. Hij ontdekte een cyste op men linker-eierstok, die zo vlug mogelijk verwijderd moest worden, omdat hij anders kon barsten.
Na het verwijderen van de cyste kreeg ik het nieuws dat ik Endometriose had en dat daardoor mijn wens achterwegen bleef.
Een anderhalf jaar later eindelijk geopereerd, en we mochten terug voor kindjes gaan.
En ja hoor 4 maanden later kon men geluk niet op, een positieve test. Ik werd gek van geluk. Maar 3 dagen later kreeg ik plots een bloeding. De 1e miskraam was een feit.
Maar 4 maanden later had ik sterk het gevoel dat ik zwanger was, en ja hoor een positieve test. Op 6,5 weken kreeg ik men eerste echo, waarop er enkel een vruchtzakje te zien was en geen vruchtje.
De gynaecoloog was nog optimistisch, het kon nog altijd. Maar ik wist gewoon dat het niet juist was. En ja 2 dagen later een bloeding, 2e miskraam.
Anderhalve maand later, al kon ik het zelf niet geloven terug een positieve test.
Ik had voor mezelf besloten dat ik deze keer regelmatig bloed liet trekken om hcg waarde te laten bepalen, zodat ik zelf toch een rustiger gevoel ging hebben. 2 keer een heel positieve waarde, 3 de bloedname kreeg ik het nieuws dat de waarde gezakt waren en ik rekening moest houden met een miskraam. Op van verdriet, men wereld stortte weer in.
3 dagen later toch voor de echo gegaan. Vertel de gynaecoloog het slechte nieuws van de waarde. Hij kijkt en nee hoor het vruchtje zit er met kloppend hartje. Nog gevraagd aan gynaecoloog of ik geen Utrogestan moest nemen, maar nee dit was niet nodig.
Dolgelukkig, de familie ingelicht. Blijven afvragen hoe ze zo'n fout konden maken.
Alles verliep heel goed, tot ik op 10,5 weken plots een druppel bloed verloor. Toch maar naar spoed gegaan voor de zekerheid en daar kregen we het verschikkelijke nieuws dat het kindje gestopt was met leven tussen de 8-9 weken.
Doordat ik op spoed terecht kwam, kwam ik bij een andere gynaecoloog terecht die me vertelde dat ik volgende keer toch echt wel Utrogestan moest nemen. Want misschien kon dat wel helpen.
Zo kwaad omdat de eerste gynaecoloog dit niet nodig vond. Misschien had dit me wel heel veel verdriet bespaart, misschien ook niet, maar dan had ik geweten dat ik alles had gedaan wat ik kon doen voor mijn kindje.
We zijn nu 2 maanden verder en ik kan geen enkele zwangere vrouw nog zien. Wat het ook moeilijk maakt want heb 3 zwangere collega's. En 2 schoonzussen die net bevallen zijn. Ik weet met men verdriet geen blijf, en heb het gevoel dat niemand het begrijpt. Het is niet alleen het verdriet om mijn kindjes, maar ook de angst voor de ziekte die elke moment kan terug komen. De enige vraag die ik me kan stellen is waarom wij niet? Al is het maar 1 keer, dat is al wat ik wil, 1 gezond kindje.

Comments for 3 lieve kindjes voor altijd in mijn hart...

Click here to add your own comments

Jan 02, 2014
Geef niet op ....
by: Debby

Lieve meid,

Ik voel hetzelfde als jou ... Mijn verhaal is iets anders. Heb geen ziekte, dus daar voel ik geen druk van.
Ik was zwanger samen met mijn beide schoonzusjes en was 3 januari 2014 uitgerekend geweest ... maar uitgerekend wij moesten ons kindje weer afstaan, de 4e miskraam.
En dan komt die grote vraag, waarom? Hebben we nog niet genoeg ellende doorgemaakt ... mogen wij nu alsjeblieft ook de zorgen nemen voor een kindje?

Meid, ook ik weet niet overal een antwoord en weet niet hoe we dit kunnen verwerken... maar ik weet wel dat ik na 4 jaar kinderwens en 4 verloren kindjes er genoeg van heb. Al dat wachten en goed bedoelde adviezen om me heen, van het komt wel of zet het naast je neer dan is die zwangerschap er zo. grrrrr bozer kunnen ze mij niet krijgen.

Ik heb ook die moedergevoelens! We zijn er zo dichtbij geweest, dus vertel mij niet dat ik het opzij moet zetten. Hoe hard ik het ook probeer, gevoelens zet je niet opzij.
Dan vergelijk ik het altijd met verliefd zijn. Die vlinders kun je ook niet eventjes naast je neerzetten .... en dan ineens snappen ze een klein gedeelte van ons verdriet.

Het is niet alleen het verliezen van je kindjes, maar ook dat stukje van jezelf wat verloren gaat. Al dat verdriet knaagt aan je en dan die onbeantwoorde vragen waar niemand een antwoord op kan geven.
Nee ik snap je heel goed. Wij zijn nu eens aan de beurt.

Meid kop op! Je bent sterk en staat ondanks dat alles positief in het leven... en wat voor weg we ook nog moeten begaan, ons kindje is dichterbij dan we denken.

Dikke knuffel
Debby

Jun 22, 2013
Hey
by: Anonymous

Hey brenda,

Ja, ik weet ook hoe het voelt... Na drie engeltjes, eentje waarvan ik net bevallen zou zijn en tweeling engeltjes, eentje verloren op 6 weken en dan het ander verloren op 11 weekjes, ook ik zag het hartje kloppen...

Hier ook van't zelfde, iedereen rond mij word zwanger of is net bevallen.....

Veel sterkte hoor


Click here to add your own comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.