2de paasdag

by Sylvia
(Heemskerk)

Mijn naam is Sylvia, woon samen en ben de trotse mama van 1 dochter en 3 zonen. Mijn verhaal speelde zich af op 2de paasdag 2008. Mijn toen jongste zoontje sliep 's middags nog en aangezien ik me niet zo lekker voelde ging ik even naast hem liggen. Ik had wat buikkrampen maar dacht dat dit kwam omdat de tijd van de maand er weer aankwam. Na een uurtje werd ik wakker...voelde dat er iets niet klopte en stond op. De details zal ik jullie besparen maar op dat moment dacht ik dat ik leeg aan het bloeden was. Ik ben naar het toilet gegaan en mijn vriend heeft toen de dienstdoende arts gebeld. Na een hoop gezeur en diverse keren bellen kwam er eindelijk een arts. Ondertussen was ik op een ander bed gaan liggen in een andere kamer om de andere kinderen dit allemaal te besparen. De arts kwam en had een stagiare mee...normaliter heb ik hier niets tegen maar ik weet niet waar deze dame haar opleiding volgde...van tact had ze in ieder geval nooit gehoord denk ik. Haar eerste vraag: was het een gewenst kindje? Ten eerste wist ik niet eens dat ik zwanger was..ik had mijn maandelijkse periode's gewoon op tijd en aangezien ik niet de slankste ben had ik niet door dat ik misschien iets aangekomen was. Mijn antwoord was...ieder kindje is gewenst. Haar volgende opmerking was: u heeft al 3 gezonde kinderen. Ik was sprakeloos...besefte amper wat er aan de hand was en mevrouw zei doodleuk dat het niet zo erg was omdat ik al 3 gezonde kinderen had? "Mevrouw, u moet wel beseffen dat een miskraam vaak inhoudt dat er iets mis is met het kindje..misschien is het maar beter zo. U was pas 16 weken zwanger." Pas 16 weken....ik zag de armpjes...de vorm van het hoofdje..hoe kunnen ze zoiets tactloos zeggen? Vervolgens werd er gevraagd wat ik met het kindje wilde doen. Ze hebben me er nooit op gewezen dat ik het kon laten begraven of cremeren. We waren allemaal in shock hier, konden niet nadenken en hadden echt geen idee. Ik antwoorde dus dat ze het kindje mee konden nemen. Ik zie het nog dagelijks voor me hoe het in een vuilniszak werd gestopt door de arts...vervolgens hebben ze het meegenomen. Dagelijks gaat het door mijn hoofd dat ik dit zo graag anders had gewild..ik heb er zo vreselijk veel spijt van..ik had het kindje willen laten cremeren en in een mooie urn laten zetten. Mijn dochter was 15 toen dit alles gebeurde en heeft een gedicht geschreven dat ik graag met jullie wil delen:

Een vlindertje vliegt vluchtig over het gras
hij is wat verdrietig
omdat hij ooit een mensje was
Hij is bedroefd en zijn hartje doet pijn
hij heeft maar één wens
en dat is bij zijn mama zijn
Hij vliegt naar een huisje, ver van het veld
daar woont zijn mama is hem verteld
hij kijkt door het raampje
ineens word hij blij
niet meer opgesloten in z'n eigen verdriet
maar eindelijk vrij
Hij keek door 't raampje
en zag wat hij wilde weten
zijn mama hield nog van hem
ze zou hem nooit vergeten
Dan vliegt het vlindertje terug over het gras
trots en sterk, omdat hij ooit een mensje was

Misschien klinkt het raar...maar ik put er een hoop troost uit..ik zie heel vaak een witte vlinder op dezelfde plek als ik mijn zoon naar school breng. Het vlindertje volgt ons een stukje en vliegt dan weer terug. Iedere keer als ik een wit vlindertje zie denk ik dat dit ons kindje is. Als ik alles terug kon draaien had ik het zo anders gedaan. Dag lief klein vlindertje...mama heeft er zo'n spijt van..mama had je zo graag in huis gezet zodat papa, je grote zus en je broertjes je even gedag konden zeggen. Het spijt me zo...we zijn je niet vergeten..en zullen je ook nooit vergeten. Dag lief vlindertje...

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.