2 miskramen in een half jaar..

by Mimi
(NL)

Ik ben nu bijna 4 jaar mama van een ondeugend dametje. Moeder zijn/worden is een geweldige ervaring. En een groter gezin was altijd onze wens. Daarom besloten we een jaar geleden, na een flinke verbouwing van een groter huis, om uit te breiden en de kamer bestemd als babykamer dan ook echt te gaan vullen.
In verband met een medische indicatie is zwanger worden voor ons niet een gevalletje van 'we stoppen met de pil'.
Nadat het licht op groen ging was ik redelijk snel zwanger, net als bij onze dochter was het in de tweede ronde al raak.
Deze keer overduidelijk zwanger met alle kwaaltjes erbij, eerder niet gehad. Het leek bijna te perfect..
Twee echo's gehad, iedere keer alles goed en er leek weinig meer te kunnen misgaan.. hier ook nooit bij stil gestaan of over nagedacht, hoe naïef konden we zijn.....
Want bij de 12 weken echo, waar onze dochter bij was, bleek dat het kindje niet meer leefde... niets gemerkt of gevoeld, geen bloedverlies niks.. intens verdrietig gingen we naar huis en moesten we de mensen om ons heen vertellen dat we opeens niet meer zwanger waren. (Vanwege een buikje en doordat ik werk met diensten hadden we rond 10wkn verteld dat er een tweede op komst was)
De weken erna beleefde ik in een roes, met medicatie werd de miskraam opgewekt, heel heftig, veel bloedverlies, flauwvallen, braken, te slap om nog iets te doen.. eerste ronde medicatie was niet voldoende maar omdat ik panisch was voor een curettage nogmaals medicatie. Minder heftig als de eerste keer gelukkig, maar er bleef wel nog iets over. Dit was wel onder de grens dus bij een eerste menstruatie zou dit 'eruit' komen. Heel raar dat je je kindje zo moet verliezen, het vruchtje verloor ik in de douche, was duidelijk dat dit het was.
Na ongeveer een maand van herstel en verdriet toch weer gaan werken en geprobeerd de draad weer op te pakken. Maar iedere menstruatie was weer een teleurstelling, want in mijn ogen kon een nieuwe zwangerschap het alleen maar goed maken.
Na 4 maanden was het dan eindelijk weer raak! Zo blij maar deze keer wel heel erg op mijn hoede, want eerste maar eens de echo afwachten. En continu dat stemmetje dat bleef zeggen wat als het nu weer misgaat?
We wisten een dikke week dat het gelukt was (met weer die kwaaltjes) toen ik op mijn werk bloedverlies kreeg tijdens een avonddienst waar ik alleen aanwezig was. Totaal in paniek uiteindelijk toch iets kunnen regelen en naar huis kunnen gaan. Na contact met het ziekenhuis kon ik meteen de dag erna terecht.
In het ziekenhuis was niet te zien wat er te zien zou moeten zijn bij een zwangerschap van bijna 6 wkn: het was of een hele prille zwangerschap maar die kans was erg klein, een beginnende miskraam of een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Als het laatste zo was dan moest ik acuut geopereerd maar 'gelukkig' waren de waardes in mijn bloed niet hoog genoeg en kwam een paar dagen later de miskraam deze keer vanzelf op gang.
Ik ben toen ongeveer drie weken thuis geweest toen weer begonnen maar ergens diep van binnen wist ik dat ik nog niet verder kon met de draad oppakken. In de afgelopen twee jaren hadden we zo'n tumultueuze tijd achter de rug met als toppunt deze twee miskramen. Het was teveel en na een situatie op het werk brak ik: het was teveel en ik kon niet meer.
Het was ook net in de periode van de feestdagen, de periode dat ik met verlof zou zijn gegaan en bijna zou bevallen van de eerste miskraam zeg maar. Daar kwam bij dat de eerste miskraam was uitgerekend op 27 jan en de tweede miskraam gebeurde op 27 nov (die als het goed was gegaan, 27 juli was uitgerekend, hoe bizar).
Morgen is het die 27e januari, en voor mijn gevoel moest ik mijn verhaal delen, om het van me af te schrijven en misschien morgen de dag toch beter door te komen.
Ik heb nu gesprekken bij de huisarts en met de bedrijfsarts, uiteindelijk heeft deze ervaring er wel voor gezorgd dat ik een pas op de plaats heb gemaakt en dat bepaalde dingen zoals werk me niet gelukkig maakten. Ik durf nu aan mezelf te denken en te zeggen tot hier en niet verder. Dus ergens is het iets goede geweest. Al voelt het niet zo en morgen waarschijnlijk helemaal niet maar over een tijdje zal ik wel denken het moest zo zijn.
Waarom het in een half jaar mis is gegaan is nog gissen, waarschijnlijk was er iets mis met de vruchtjes en dan krijg je die clichés van het is beter zo. Maar neemt niet weg dat ik in dat half jaar twee keer zwanger was en nog steeds geen baby in mijn armen heb..

Zo.. een heel verhaal maar het voelt wel goed om het van me af te hebben geschreven..

Click here to post comments

Join in and write your own page! It's easy to do. How? Simply click here to return to Jouw miskraam verhaal.